Relacja z koncertu Symphonic Fantasies
Dodane przez: Kamil Rojek, 2009-12-02 17:15:50
Koncerty muzyki z gier poczyniły spory postęp na przestrzeni kilku ostatnich lat. Organizowane są z coraz większym rozmachem, a ilu ich organizatorów, tyle koncepcji na przyciągnięcie na salę koncertową wychowanego na grach audytorium. Z jednej więc strony mamy dziś w Europie do wyboru sceniczny show Video Games Live, który koncentruje się na interakcji z publicznością, a z drugiej klasyczne orkiestrowe trasy takie jak PLAY! i Distant Worlds, przyciągające widownię profesjonalnym podejściem do ciągle niszowego tematu udźwiękowienia w grach. Dodatkowo na przeciwległym biegunie względem VGL wytrawny słuchacz muzyki gier znajdzie niemieckie koncerty Thomasa Boeckera typu Symphonic Shades z 2008 roku, skupiające się kreowaniu głębokiego muzycznego doznania oraz prezentacji muzyki z gier jako pełnoprawnej formy sztuki. Tegoroczne show Boeckera w Kolonii i w Oberhausen o nazwie Symphonic Fantasies miało wprowadzać wiele innowacji i wręcz przenieść koncerty muzyki z gier w zupełnie nowy wymiar. Wybraliśmy się więc do Niemiec w trójosobowym standardowym składzie GameMusic.pl, by zrewidować szumne zapowiedzi organizatorów. Trudno byłoby zresztą zignorować spektakl, który swoją obecnością miało zaszczycić aż czterech wielkich twórców nurtu wschodniego: Nobuo Uematsu, Yasunori Mitsuda, Hiroki Kikuta i Yoko Shimomura. Rekordu zgromadzenia tylu japońskich gości na europejskim koncercie zapewne długo nikt nie pobije.
Unikatowość koncertów Boeckera od zawsze (tj. od 2003 roku, kiedy powołany został do życia pierwszy Symphonic Game Music Concert w Lipsku wzorowany na japońskich galach typu Tour de Japon) polegała na traktowaniu muzyki z gier z najwyższym szacunkiem. Niemieckie koncerty różniły się od wszystkich innych tym, że zrezygnowano na nich z umieszczania ponad orkiestrą wielkiego telebimu z wizualizacjami gier, z których w oryginale pochodziła odgrywana muzyka. W ten sposób słuchacz mógł całkowicie skupić się na prezentowanych w czasie show utworach i tylko na nich. Koncert Symphonic Fantasies miał pójść o krok dalej i zerwać z dotychczasową standardową budową tego typu spektakli, opartą na odgrywaniu kolejki krótkich 3-4 minutowych utworów jeden po drugim.
Główne gwiazdy Symphonic Fantasies: Hiroki Kikuta, Yoko Shimomura, Nobuo Uematsu i Yasunori Mitsuda.
Thomas Boecker, po konsultacji z dyrygentem Arnie Rothem i aranżerem Jonne Valtonenem, doszedł do wniosku, że kolejnym krokiem upodabniającym koncert muzyki z gier do prawdziwie symfonicznego przedsięwzięcia będzie podzielenie go na suity. Suita to z kolei forma muzyczna, trwająca 15-20 minut i łącząca w sobie szereg utworów zaaranżowanych oraz wymieszanych ze sobą w jak najbardziej nieprzewidywalny sposób. Przejścia pomiędzy kolejnymi kawałkami są możliwie najmniej słyszalne, a kompozycja raz użyta w ramach suity nierzadko powraca w innym jej fragmencie. W ten sposób powstały cztery suity reprezentujące dorobek czterech zaproszonych do Kolonii i Oberhausen gości. Nazwano je czterema „Symfonicznymi Fantazjami”, choć gdyby nazwano je fantazjami Valtonena, nie byłoby w tym przesady. Wkład pracy włożony przez tego artystę w orkiestrację kawałków, które często nigdy do tej pory nie doczekały się orkiestrowych aranżacji był naprawdę godny podziwu.